Η απουσία ενός σχεδίου και μιας ουσιαστικής οργάνωσης των κινητοποιήσεων παίζει καθοριστικό ρόλο στο πώς οι εργαζόμενοι απομακρύνονται από τη συλλογική δράση, δεν συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις και έτσι «εκπαιδεύονται» στην απεργοσπασία χωρίς μάλιστα να χρειάζεται κάποιος να το προτείνει.
Η έλλειψη επικοινωνίας των συνδικάτων με τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς και η διαμόρφωση των διεκδικήσεων και των μορφών αγώνα ερήμην τους, μετατρέπει τους εργαζόμενους σε παρατηρητές των εξελίξεων.
Η προετοιμασία και οι ενδιάμεσες μορφές δράσεων θεωρούνται χαμένος χρόνος από μεγάλο μέρος των συνδικαλιστικών ηγεσιών με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε αναπόφευκτα σε απεργίες- ντουφεκιές στον αέρα. Η απεργία επομένως, αντί να αποτελεί την κατάληξη ενός αγώνα με διαδρομή, που ξεκινά από την προετοιμασία και κλιμακώνεται με μια σειρά δράσεις, θεωρείται η έναρξη του αγώνα και το μοναδικό μέσο πάλης. Λείπει η λογική μιας κλιμακούμενης αγωνιστικής δράσης που οδηγεί στην απεργιακή σύγκρουση η οποία θα μπορούσε να δημιουργήσει τους όρους μιας νίκης. Σε αυτό το πλαίσιο, η συμμετοχή μοιάζει μάταιη και έτσι διευκολύνεται να παρουσιάζεται η απεργοσπασία ως «λογική» επιλογή.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η τελευταία – από τις πολλές- προκήρυξη πανελλαδικής στάσης εργασίας από την ΠΟΕΔΗΝ, με ένα θολό και αποσπασματικό πλαίσιο διεκδικήσεων. Μια κινητοποίηση χωρίς καμία προετοιμασία και με μόνο «όπλο» μια αφισέτα με σύνθημα την αποσύνδεση των διασυνδεόμενων νοσοκομείων.
Μια «πανελλαδική κινητοποίηση» που όμως περιορίζεται σε μία συγκέντρωση στο Μεσολόγγι, με μετακίνηση κυρίως συνδικαλιστικών στελεχών και χωρίς καμία ενεργοποίηση των υπόλοιπων εργαζομένων στα νοσοκομεία.
Την ίδια ώρα που ανακοινώνεται η κινητοποίηση, ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ κόβει πανηγυρικά κορδέλες δίπλα στον Γεωργιάδη, τον υπουργό που προωθεί με γρήγορους ρυθμούς την πολιτική διάλυσης και ιδιωτικοποίησης της δημόσιας υγείας. Αυτή η εικόνα δεν είναι απλώς προκλητική· αποκαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις τέτοιων ηγεσιών όπως της ΠΟΕΔΗΝ. Κάπως έτσι λοιπόν οι εργαζόμενοι απομακρύνονται από τα σωματεία, χάνουν την εμπιστοσύνη στη συλλογική δράση και «εκπαιδεύονται» στην απεργοσπασία.
Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα ygeionomikoi.gr