Η πρόταση της κυβέρνησης για κατάργηση της μονιμότητας μέσω συνταγματικής αναθεώρησης δεν αποτελεί μία απλή θεσμική αλλαγή. Πρόκειται για βαθιά αντιδραστική και αντεργατική τομή που στοχεύει στη γενίκευση της επισφάλειας και στην αντικατάσταση της σταθερής εργασίας από ένα καθεστώς εργασιακής αβεβαιότητας στο Δημόσιο.
Ήδη σήμερα, η επισφάλεια έχει επεκταθεί σε κρίσιμους τομείς. Στην Υγεία, στην Εκπαίδευση, στη ΔΥΠΑ, στους ΟΤΑ, στα υπουργεία και σε κεντρικούς οργανισμούς, χιλιάδες εργαζόμενοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή άλλες ελαστικές μορφές απασχόλησης. Αυτό που κάποτε παρουσιαζόταν ως εξαίρεση τείνει να γίνει ο κανόνας.
Οι κυβερνητικοί ισχυρισμοί ότι η κατάργηση της μονιμότητας θα περιορίσει τα φαινόμενα επίορκων υπαλλήλων δεν ευσταθούν, καθώς ο ισχύων Κώδικας Δημοσίων Υπαλλήλων προβλέπει ήδη επαρκείς μηχανισμούς για την αντιμετώπισή τους, εφόσον υπάρχει η αναγκαία πολιτική βούληση. Πίσω από το επιχείρημα περί «πάταξης των επίορκων» επιχειρείται να κρυφτεί ότι ο πραγματικός κυβερνητικός στόχος είναι η διεύρυνση των ιδιωτικοποιήσεων και η εγκαθίδρυση ενός μηχανισμού διορισμένων μετακλητών, που θα ενισχύσει την αδιαφάνεια και τις πελατειακές συναλλαγές.
Η Ενωτική Αγωνιστική Συσπείρωση (ΕΑΣ) θεωρεί ότι η υπεράσπιση της μονιμότητας αποτελεί την ελάχιστη θεσμική εγγύηση για τη διασφάλιση σταθερών εργασιακών σχέσεων στις δημόσιες υπηρεσίες.
Συγκεκριμένα διεκδικεί:
Να μην υπάρξει καμία τροποποίηση του συντάγματος που κατοχυρώνει τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Η μονιμότητα αποτελεί ελάχιστη θεσμική εγγύηση ανεξαρτησίας και προστασίας από πολιτικές πιέσεις σε περιβάλλον αναξιοκρατίας και εξυπηρέτησης ιδιωτικών συμφερόντων.
Να θεσμοθετηθεί, με την άρση των συνταγματικών περιορισμών, ουσιαστική και δεσμευτική συλλογική διαπραγμάτευση στο Δημόσιο, με δυνατότητα σύναψης συλλογικών συμβάσεων που θα εφαρμόζονται υποχρεωτικά και θα αντικαθιστούν τη μονομερή ρύθμιση των όρων αμοιβής και εργασίας.
Να γίνουν άμεσα μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού μέσω ΑΣΕΠ και να καταργηθούν οι μνημονιακοί περιορισμοί που εμπόδισαν τη στελέχωση των υπηρεσιών, με προγραμματισμό βασισμένο στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες.
Να ανατραπεί κάθε μορφή ιδιωτικοποίησης δημόσιων λειτουργιών και να καταργηθούν οι εργολαβικές σχέσεις που διασπούν τα εργασιακά δικαιώματα και δημιουργούν καθεστώς πολλών ταχυτήτων.
Να μετατραπούν σε συμβάσεις αορίστου χρόνου όλες οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, με πλήρη κατοχύρωση ίσων δικαιωμάτων για ίση εργασία. και ταυτόχρονη κατάργηση του θεσμού των εκτάκτων.
Να εκσυγχρονιστούν οι οργανισμοί των υπηρεσιών και να επανασυσταθούν οι οργανικές θέσεις που καταργήθηκαν με μνημονιακές διατάξεις, ώστε το Δημόσιο να ανταποκρίνεται ουσιαστικά στις σημερινές κοινωνικές απαιτήσεις.
Να τεθούν σαφή και δεσμευτικά όρια που να αποτρέπουν τη διοικητική αυθαιρεσία και να διασφαλίζουν ουσιαστικά την προστασία των εργαζομένων. Να τερματιστούν οι τοποθετήσεις υπηρεσιακών στελεχών χωρίς αντικειμενική και διαφανή διαδικασία κρίσης, καθώς και οι αυθαίρετες μετακινήσεις, οι μονομερείς μεταβολές καθηκόντων και κάθε καταχρηστική πρακτική άσκησης διοικητικής εξουσίας.
Να απορριφθεί η διευθέτηση του χρόνου εργασίας που αποδομεί το σταθερό ημερήσιο ωράριο και οδηγεί σε εντατικοποίηση, με πλήρη αμοιβή για κάθε υπερωριακή απασχόληση.
Να κατοχυρωθούν ανθρώπινα ωράρια, με μείωση του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας άμεσα στις 37,5 ώρες και προοπτική το 35ωρο, τερματισμό των «εντέλλεσθε» και κατάργηση των παράνομων διπλοβαρδιών, με απόλυτο σεβασμό στην υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων.
Να εφαρμοστεί η τηλεργασία μόνο με σαφές θεσμικό πλαίσιο, κατοχύρωση δικαιώματος αποσύνδεσης, μη μεταφορά λειτουργικού κόστους στους εργαζόμενους και αποτροπή κάθε μορφής διαρκούς επιτήρησης.