Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής είναι τραγικές. Τουλάχιστον 15 άνθρωποι
έχασαν τη ζωή τους, δεκάδες τραυματίστηκαν ενώ υπάρχουν ακόμη αγνοούμενοι.
Άνθρωποι που προσπάθησαν να ξεφύγουν από τον πόλεμο, τη φτώχεια και την
ανασφάλεια κατέληξαν να πνιγούν στα νερά του Αιγαίου, μετατρέποντας για ακόμη
μία φορά τη θάλασσα σε υγρό τάφο. Ακόμη και για όσους καταφέρνουν να επιβιώσουν,
περνώντας θάλασσες και στεριά, η «υποδοχή» μεταφράζεται σε εγκλεισμό σε
κλειστές δομές-φυλακές και στην απειλή της επαναπροώθησης, σε ένα διαρκές
καθεστώς καταστολής και αυθαιρεσίας.
Η πολιτική της απώθησης που εφαρμόζει η κυβέρνηση, σε πλήρη ευθυγράμμιση με
τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει συγκεκριμένες και αιματηρές
συνέπειες. Τα σύνορα και οι θάλασσες γεμίζουν με ανθρώπους που προσπαθούν να
σωθούν από συνθήκες που δεν αποτελούν «φυσικά φαινόμενα», αλλά είναι αποτέλεσμα
πολέμων, ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και οικονομικής εκμετάλλευσης που γεννούν
οι πολιτικές του συστήματος.
Όσο αυτές οι πολιτικές συνεχίζουν να υφίστανται, πρόσφυγες και μετανάστες θα
συνεχίσουν να ρισκάρουν τη ζωή τους για να ξεφύγουν από αυτή την κατάσταση. Θα
συνεχίσουν να αναζητούν ένα πιο ασφαλές καταφύγιο και έναν τόπο όπου
τουλάχιστον θα μπορούν να επιβιώσουν.
Οι ευθύνες για αυτά τα τραγικά περιστατικά είναι βαθιά πολιτικές και
βαραίνουν όσους διαχειρίζονται τα σύνορα με όρους καταστολής και απανθρωπιάς.
Το τραγικό γεγονός και ο θάνατος ανθρώπων δεν αποτελούν ατύχημα, αλλά είναι
προδιαγεγραμμένο έγκλημα. Είναι το αποτέλεσμα συνειδητών πολιτικών επιλογών που
ακολουθούν η κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Απέναντι σε αυτή την εγκληματική πολιτική, τα συνδικάτα και οι εργαζόμενοι
πρέπει να ορθώσουν ανάστημα και να απαιτήσουν να μπει τέλος στις απωθήσεις, τον
εγκλεισμό και τις επαναπροωθήσεις που οδηγούν στον θάνατο δεκάδες ανθρώπους και
στην καταπάτηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων.