Η κυβέρνηση, εξαγγέλλοντας το εθνικό απολυτήριο, επιχειρεί να το παρουσιάσει ως εκσυγχρονισμό που θα αναβαθμίσει την εκπαίδευση. Στην πραγματικότητα, όμως, το μέτρο αυτό οξύνει τις ήδη υπάρχουσες ανισότητες, οδηγώντας τους μαθητές μαζικά στην παραπαιδεία. Αν σήμερα, με τις πανελλαδικές εξετάσεις, για χιλιάδες οικογένειες το κόστος είναι δυσβάσταχτο, ο τριετής εξεταστικός μαραθώνιος θα το καταστήσει απαγορευτικό.
Η επέκταση των εξεταστικών διαδικασιών και στις τρεις τάξεις του Λυκείου δεν προάγει τη γνώση. Αντίθετα, επιταχύνει την πλήρη «φροντιστηριοποίηση» της δημόσιας εκπαίδευσης. Μετατρέπει το σχολείο σε ένα διαρκές εξεταστικό κέντρο, όπου χωρίς στην στροφή στην παραπαιδεία κανένας μαθητής δεν μπορεί να ελπίζει στην επιτυχία.
Το αποτέλεσμα είναι σαφές: το πανεπιστήμιο μετατρέπεται σταδιακά σε προνόμιο των λίγων με οικονομική δυνατότητα, ενώ τα παιδιά των φτωχών και λαϊκών στρωμάτων οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια στον αποκλεισμό. Οι κοινωνικοί φραγμοί εντείνονται και παγιώνονται.
Την ίδια στιγμή, το «εθνικό απολυτήριο» δεν αγγίζει τα πραγματικά και χρόνια προβλήματα του δημόσιου σχολείου: την έλλειψη εκπαιδευτικών, τις υποβαθμισμένες υποδομές, τις υπερφορτωμένες τάξεις. Αντί να ενισχυθεί το σχολείο, ενισχύεται ο εξεταστικός μηχανισμός και η αγορά που τον περιβάλλει κλείνοντας το μάτι στην πλήρη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης.
Πρόκειται για μια πολιτική επιλογή με σαφές ταξικό πρόσημο, που ενισχύει τη μετατροπή του δημόσιου αγαθού της παιδείας σε εμπορεύσιμο προϊόν.